Zioła i przyprawy

Citrusowa trawa (Takrai)

W Tajlandii trawa cytrynowa rośnie niemal jak chwast, tworząc duże kępy, a bez większych problemów można ją również uprawiać u nas. Dolna, jasna część łodygi jest wykorzystywana w pastach curry, zupach oraz daniach smażonych, można ją też dodać w całości do potrawy w trakcie gotowania, a następnie przed podaniem wyjąć. Można też używać trawy cytrynowej suszonej, należy ją jednak wcześniej namoczyć na 30 minut w wodzie – a mimo to będzie smakowała niemal jak świeża.

Galangal (korzeń galangalowy)

Spokrewniony z imbirem, ma jednak bardziej cytrusowy posmak i intensywniejszy aromat oraz smak. Dostępny jest w formie świeżej lub suszonej; suszony galangal należy namoczyć w gorącej wodzie przed gotowaniem. Stosuje się go w zupach, daniach smażonych, a także bywa składnikiem popularnych tajskich past curry.

Liście limonki kaffir (Makruty)

Tak zwane limonki kaffir charakteryzują się ciemnozieloną, chropowatą skórką o intensywnym aromacie i smaku. Z samych limonek wykorzystuje się startą skórkę, bogatą w olejki eteryczne. Z rośliny pozyskuje się liście limonki kaffir (całe lub rozgniecione), używane w sałatkach i znów w pastach curry. Liście te można przez dłuższy czas przechowywać w zamrażarce, jeśli umieścimy je w plastikowej torebce.

Kolendra (Pak Chee)

Jej wyrazisty, pikantny smak nadaje potrawom świeżości. Wykorzystuje się całą roślinę, włącznie z nasionami i korzeniami – wszystko to można podprażyć i zmielić, a następnie dodać do pasty curry. Aby kolendra zachowała dłużej świeżość, należy ją umyć, osuszyć i włożyć do plastikowej torebki. W lodówce wytrzyma w ten sposób nawet 6 dni.

Tajska bazylia

Bazylia w potrawach pojawia się bardzo często. Stosuje się trzy jej odmiany. Bai Horapa ma lekki posmak anyżu i dodaje się ją do czerwonego i zielonego curry; jej liście przypominają miętę. Bai Manglaek smakuje cytrynowo i jej cienkie listki trafiają zwykle do zup i sałatek. Fioletowe listki Bai Grapao z kolei mają posmak goździków.

Tamarind

Owoce w formie strąków, których miąższ można jeść świeży, gotowany lub suszony. Z miąższu można też przygotować orzeźwiające napoje.

Grzyb Mun (Judaszowe ucho)

Jego zaletą jest przyjemna chrupkość, sam w sobie nie ma zbyt wyrazistego smaku ani aromatu, co pozwala dodawać go do różnych dań wedle własnej inwencji, a także tworzyć kontrast kolorystyczny z innymi składnikami potrawy. Grzyb można stosować w wersji świeżej lub suszonej. Świeży należy gotować 10–20 minut, a dopiero później dodać do potrawy. Suszony trzeba namoczyć na co najmniej 1–2 godziny.

Imbir

W kuchni wykorzystuje się tylko część kłącza (korzeń). Smak imbiru jest ostry, piekący i intensywnie żywiczny. Najczęściej używany jest w świeżej postaci. Oprócz potraw przyrządza się z imbiru herbaty, lemoniady i inne napoje.

Wasabi

Ten zielony japoński korzeń stanowi nieodłączny element większości dań japońskich. Świeżo starty korzeń ma intensywnie zieloną barwę, lepką konsystencję, świeży zapach i bardzo ostry smak. Oprócz korzenia można wykorzystać także łodygi, liście i kwiat – łodygi i liście są zwykle marynowane, siekane i używane głównie jako dodatek do warzyw i zup.

Olej sezamowy

Sezam był jedną z pierwszych roślin, z której wytwarzano olej. W kuchni azjatyckiej stosuje się olej z prażonego sezamu, mający ciemną barwę i intensywny aromat sezamu. Charakteryzuje się bardzo wyrazistym smakiem.

Pieprz syczuański (Sečuánske korenie)

Ten aromatyczny, pikantny, wręcz „znieczulający” pieprz cechuje się intensywnym smakiem. Jego ziarna zaleca się uprażyć przed użyciem, aby wydobyć ich aromat, lub uprażyć i następnie zmielić na proszek. Stosuje się go w niewielkich ilościach, ze względu na intensywność smaku. W Chinach zielona herbata bywa czasem przyprawiana właśnie uprażonym pieprzem syczuańskim. Przed użyciem warto usunąć wszystkie ciemne, oddzielone ziarenka, ponieważ są one dość gorzkie.

Źródło: https://www.unileverfoodsolutions.sk